سام نازنین

همیشه نگاه معنی پذیر نیست گاهی محو میشی, به فکر فرو میروی غرق میشوی و

حال آنکه تصویر پیش رویت انعکاس صورت خسته و نالان خود توست

که در پس چشمان لیلی میبینی و

غرق تلالو چشمان غم بار لیلی ات میشوی ...

در تصویر سیاه خودت تمام گذشته و آینده را مرور میکنی ,

عشق بازی میکنی و عاشقانه بازی میکنی و در اخر عشق میبازی

و همچنان این تویی که محو شده ای ؛ نادید گرفته شده ای

و به آهی عمیق بدل ...

و ناگزیر از مایی که با گذر از عمری که گذشت به من بدل شد

و اکنون این تویی که در ایستگاهی متوقف شدی که ....

شاید همان ایستگاهی که چندین سال پیش مبدا حرکت تو بود

وحال پریشان و پشیمان از عمر و سرمایه و احساسی که گذشت

حرکتی ناموزون از مبدا به مبدا

را تجربه ی تیک تاک ساعت عمر میداند

لاجرم این تویی که در فراسوی پیش بینی هایت مترسک وار بر دشت بی حاصل زندگی ات مینگری

و ادامه میدهی

میروی و میروی و دریغ از رسیدن

سام نازنین این روزها